Preparat anaerobowy zastępuje taśmę i pakuły tam, gdzie liczy się szczelność przy zmiennym ciśnieniu i możliwość dokręcenia złącza bez utraty uszczelnienia. Dobór opiera się na medium, temperaturze i średnicy gwintu.
Czym uszczelnienie anaerobowe różni się od taśmy PTFE?
Taśma uszczelnia mechanicznie, przez wypełnienie zwojów, i traci szczelność przy poluzowaniu lub dokręceniu złącza po montażu. Preparat anaerobowy utwardza się w szczelinie i tworzy uszczelnienie związane z gwintem.
Ma to dwie praktyczne konsekwencje: złącze można ustawić w wymaganym położeniu, a drgania i pulsacje ciśnienia nie rozluźniają uszczelnienia. Dodatkowo w instalacji nie pozostają skrawki taśmy, które przy zaworach bywają problemem.
Jakie media i temperatury wchodzą w grę?
Karty techniczne podają listę mediów razem z zakresem temperatur pracy – woda, sprężone powietrze, oleje hydrauliczne, gazy techniczne i paliwa mają w nich różne pozycje. Weryfikacja tej listy przed montażem jest tu obowiązkowa, bo instalacje ciśnieniowe nie znoszą improwizacji.
Osobno sprawdza się dopuszczenia dla instalacji gazowych i wody pitnej. To formalne certyfikaty przypisane do konkretnego produktu, nie do całej grupy preparatów.
Jak uszczelnić złącze kołnierzowe bez wykrojonej uszczelki?
Uszczelniacz nakłada się ciągłą ścieżką na jedną z powierzchni, prowadząc ją wewnątrz linii śrub, po czym kołnierze skręca się normalnym momentem. Preparat utwardza się w szczelinie i przyjmuje kształt rzeczywistej powierzchni styku.
Rozwiązanie ma sens przy kołnierzach sztywnych, dobrze przylegających, o niewielkiej szczelinie. Przy powierzchniach zdeformowanych albo wymagających kompensacji grubości pozostaje uszczelka wykrawana lub spęczniana.
Skąd wziąć produkty do gwintów rurowych i kołnierzy?
Uszczelniacze stanowią osobną grupę w obrębie tej samej chemii, dobieraną według średnicy gwintu i medium. W ofercie Melkib klej anaerobowy występuje w wersjach do zabezpieczania gwintów, uszczelniania gwintów rurowych i uszczelniania złączy kołnierzowych, razem z preparatami do mocowania łożysk i części współosiowych.
Przy doborze zbiera się cztery dane: średnicę i typ gwintu, medium, ciśnienie i temperaturę pracy. Do tego dochodzi materiał złączek, bo elementy niklowane i ze stali nierdzewnej wymagają aktywatora.
Jak przygotować gwint rurowy do uszczelniania?
Gwint musi być czysty, odtłuszczony i pozbawiony pozostałości poprzedniego uszczelnienia – resztek taśmy, pakuł i starego preparatu. Zmywacz techniczny musi w pełni odparować przed nałożeniem produktu.
- preparat na gwint zewnętrzny, na pierwsze zwoje z pominięciem samej krawędzi
- przy większych średnicach dodatkowo na gwint wewnętrzny
- dokręcenie normalnym momentem, bez nadmiernej siły
- wytarcie nadmiaru wypchniętego na zewnątrz złącza
- próba ciśnieniowa po czasie utwardzenia z karty, nie od razu
Ostatni punkt jest pomijany najczęściej. Próba przeprowadzona przed osiągnięciem czasu obsługowego potrafi przerwać częściowo utwardzone uszczelnienie, a przeciek pojawia się wtedy w miejscu, które wcześniej było szczelne.
Co sprawdzić przed montażem instalacji?
- medium i temperatura pracy zgodne z listą z karty technicznej
- sprawdzono wymagane dopuszczenia dla gazu lub wody pitnej
- gwint wolny od taśmy, pakuł i starego preparatu, odtłuszczony i suchy
- przy złączkach niklowanych i nierdzewnych przygotowano aktywator
- zaplanowano próbę ciśnieniową po czasie utwardzenia, nie bezpośrednio po montażu
Przy instalacjach rozbudowanych wygodniej rozdzielić montaż i próbę na dwa dni pracy. Utwardzenie w pełnym zakresie przy większych średnicach i podłożach pasywnych zajmuje kilkanaście godzin.
Uszczelnienie anaerobowe wypada dobrze przy zmiennym ciśnieniu, drganiach i konieczności ustawienia złącza w danym położeniu. Wymaga natomiast czystego gwintu, zgodności z medium i cierpliwości przed próbą ciśnieniową.